دانشمندان سیگنال‌های عجیبی را شناسایی کرده‌اند که از مرکز کهکشان راه شیری به سمت ما می‌آیند. آن‌ها فکر می‌کنند که این سیگنال‌ها را سیاه چاله غول‌پیکر موجود در مرکز کهکشان ارسال می‌کند.
محققان دانشگاه Keio فکر می‌کنند که این سیگنال‌های رادیویی سریع در اثر تشعشات گازهای اطراف سیاه چاله *Sgr A ساطع می‌شوند و می‌توانند تصویری از آشفتگی غیرقابل‌تصور مرکز کهکشان ما در اختیارمان قرار دهند.
دانشمندان قبلا تشعشات بزرگ‌تر و کندتری را از مرکز کهکشان‌ ما کشف کرده بودند، اما حالا به‌لطف تلسکوپ رادیویی آلما (ALMA) می‌توانند سیگنال‌های سریع‌تر و بیشتری را شناسایی کنند.

یوهای ایواتا (Yuhei Iwata) سرپرست گروه تحقیق می‌گوید: این‌بار ما با استفاده از تلسکوپ آلما داده‌های باکیفیتی را به دست آورده‌ایم که شامل نوسانات شدید سیگنال‌های ارسالی از سیاه چاله *Sgr A در بازه زمانی ۱۰ روزه (۷۰ دقیقه در هر روز) می‌شوند. ما موفق به ردیابی دو روند شدیم: تغییرات شبه‌تناوبی با مقیاس زمانی ۳۰ دقیقه‌ای و تغییرات کند یک ساعته.
پروفسور توموهارو اوکا (Tomoharu Oka) از دانشگاه Keio می‌گوید: این تشعشات ممکن است مربوط به پ..

قدیمی‌ترین ماده جامد موجود بر روی کره زمین کشف شد. این ماده دست‌کم چند میلیارد سال قدمت دارد و احتمالا قبل از تشکیل خورشید به ‌وجود آمده است.
طبق یک مطالعه جدید، ذرات ریز و میکروسکوپی گردوغباری که حدود ۵ تا ۷ میلیارد سال پیش در یک ستاره دوردست ساخته شده‌اند، بعدا توسط یک شهاب‌سنگ به زمین حمل شده‌اند. این در حالی است که خورشید ما تنها ۴.۶ میلیارد سال عمر دارد.
Philipp Heck، شیمیدان از دانشگاه شیکاگو می‌گوید: این یکی از هیجان‌انگیزترین مطالعاتی بود که بر روی آن کار کرده‌ام. این‌ ذرات، قدیمی‌ترین ماده جامد کشف‌شده بر روی کره زمین هستند و اطلاعات ارزشمندی را درباره چگونگی تشکیل ستارگان در کهکشان راه شیری در اختیار ما قرار می‌دهند.

گرچه وجود ذراتی در شهاب‌سنگ‌ها که عمرشان به قبل از شکل‌گیری خورشید بازمی‌گردد، بی‌سابقه نیست، اما از آنجاییکه این ذرات، بسیار کوچک بوده و در اعماق سنگ‌ها مدفون هستند، یافتن آن‌ها بسیار نادر بوده و شناسایی‌شان بسیار دشوار است.
یکی از شهاب‌سنگ‌هایی که به داشتن ذرات بین‌ستاره‌ای شناخته‌شده است، شهاب‌سنگ مارکیسون است؛ یک سنگ بزرگ ۱۰۰ کیلوگرمی در سال ۱۹۶۹ بر روی ..

دانشمندان اخیرا با استفاده از یک روش جدید جستجوی سیاه چاله، موفق به کشف یک مورد بسیار شگفت‌انگیز شده‌اند. ستاره‌شناسان، سیاه چاله‌ای سنگین به وزن حدود ۷۰ برابر جرم خورشید شناسایی کرده‌اند، که اندازه آن براساس مدل‌های موجود درباره سیر تکامل ستاره‌ای، دستکم در کهکشان راه شیری، غیرممکن است.
بررسی‌های انجام‌شده بر روی سنگین‌ترین ستاره‌های کهکشان ما نشان می‌دهند که بیشتر وزن آن‌ها در پایان زندگی‌شان و قبل از آنکه هسته ستاره به یک سیاه چاله فروبپاشد، از طریق انفجار‌ها و بادهای ستاره‌ای قدرتمند از بین می‌رود.

بد نیست بدانید ستاره‌های سنگینی که می‌توانند تشکیل یک سیاه چاله بدهند، معمولا در پایان عمرشان به ابرنواخترهای جفت ناپایدار (pair-instability supernova) تبدیل می‌شوند؛ مرحله‌ای که در آن، هسته ستاره به‌کلی ازبین می‌رود. حالا دانشمندان با کشف جدید تلاش می‌کنند بفهمند چرا سیاه چاله مذکور که نامش LB-1 است، این اندازه سنگین است.
Jifeng Liu، ستاره‌شناس از رصدخانه ملی چین، می‌گوید: براساس بیشتر مدل‌های فعلی درباره سیر تکامل ستاره‌ای، سیاه‌چاله‌هایی با چنین جرمی در کهکشان ما نباید وجود داشته ..