بعد از آخرین عصر یخبندان، انسان‌ها به‌آرامی و به‌طور خزنده در سراسر اروپا پخش شدند. حالا یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که این مهاجرت‌ها ممکن است بیش از هر عامل دیگری باعث تغییر طبیعت اروپا شده باشند.
محققان اروپایی با مقایسه زمان‌های مهاجرت‌های اصلی به این قاره و تغییرات ایجادشده در پوشش گیاهی آن متوجه شدند که برخلاف تصور رایج، نخستین جوامع کشاورزی که در اروپا مستقر شده‌اند، تاثیر بسیار کمتری روی اکولوژی این منطقه داشته‌اند.
اما این موضوع در مورد موج دوم مهاجران عصر برنز که از اروپای غربی به سمت استپ‌های روسیه حرکت کرده‌اند صادق نیست. درواقع مهاجرت‌ این گروه بوده است که باعث کاهش شدید در جنگل‌های اروپا و افزایش مراتع و چمنزارها در آن شده است.

البته نتایج مطالعه جدید، بر مبنای برخی پیش‌فرض‌ها به دست آمده است، بنابراین در مورد یافته‌های آن باید کمی احتیاط کرد. اما به‌هرحال، این تحقیق دید تازه‌ای درباره داستان ظهور اروپا به‌عنوان قاره‌ای که نسل‌های متناوبی از فرهنگ‌های مختلف با زبان‌های جدید، ژن‌های جدید و روش‌های زنده‌ماندن جدید در آن قدم گذاشته‌اند به ما می‌دهد.
اگر شما نگاهی به نقشه ..

برخی از حقایق مرتبط با هستی و تجربه ما در آن، ظاهرا تغییرناپذیر به نظر می‌رسند. آسمان در بالا قرار داشته و نیروی جاذبه نیز ما را به سمت پایین می‌کشد. هیچ‌چیزی نمی‌تواند سریع‌تر از نور حرکت کند. موجودات چندسلولی جهت ادامه زندگی به اکسیژن نیاز دارند. ظاهرا باید درباره آخرین مورد تجدیدنظر کنیم.
محققان به‌تازگی دریافته‌اند که انگل‌هایی شبیه به عروس دریایی وجود دارند که ژنوم میتوکندری را در خود جای نداده‌اند. این گونه تنها موجود چندسلولی است که از این ژنوم برخوردار نیست. این موضوع به این معناست که این انگل نفس نمی‌کشد. در حقیقت، این انگل بدون وابستگی به اکسیژن می‌تواند به حیات خود ادامه دهد.
این یافته نه‌تنها درک ما از زندگی بر روی زمین را تغییر می‌دهد، بلکه پیامدهایی را در زمینه تحقیقات مرتبط با فرازمینی‌ها به دنبال دارد.
حدود ۱٫۴۵ میلیارد سال پیش، حیات بر روی کره زمین با سوخت‌و‌ساز اکسیژن پیشرفت کرد. یک باکتری باستانی بزرگ‌تر یک باکتری کوچک‌تر را بلعید و به طریقی، خانه جدید باکتری بلعیده‌شده برای میهمان و میزبان مناسب بود و هر دو گونه توانستند که به همراه یکدیگر به حیات خود ادامه دهند…

همانطور که می‌دانید اقیانوس‌ها، بیشتر سطح زمین را که شامل طولانی‌ترین رشته‌کوه‌ آن و همچنین پل‌های قدیمی‌ که انسان‌های قدیمی از آن‌ها برای رسیدن به سایر مناطق و قاره‌ها استفاده می‌کردند می‌پوشاند. اما سوال اینجاست که اگر این آب‌ها وجود نداشتند، سطح زمین چه شکلی می‌شد؟
جواب این سوال را یکی از دانشمندان علوم سیاره‌ای ناسا به نام James O’Donoghue داده است. او در ویدیو شبیه‌سازی‌شده خود نشان می‌دهد که اگر همه آب‌های روی زمین خشک شوند و سه‌پنجم از سطح زمین که در زیر دریاها و اقیانوس‌ها قرار گرفته‌اند نمایان گردد، با چه چیزی مواجه خواهیم شد.
O’Donoghue، قبلا در ناسا کار می‌کرده و حالا در آژانس پژوهش‌های هوافضای ژاپن (JAXA) مشغول به کار است. او برای آماده کردن ویدیوی مذکور، از انیمیشنی که توسط یکی از فیزیکدانان و انیماتورهای ناسا به نام Horace Mitchell در سال ۲۰۰۸ تهیه شده بود، استفاده کرده و چیزهایی را هم به آن افزوده است. او علاوه بر ویرایش زمان‌‌بندی آن، یک ردیاب را هم به آن اضافه کرده تا نشان دهد در هر لحظه چه مقدار آب از داخل اقیانوس‌ها خالی شده است.

با خشک شدن تدریجی آب اقیانوس‌ها، ..

کره زمین در طول حیات خود، بارها مورد اصابت شهاب‌سنگ‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار قرار گرفته است. این میزان اصابت بسیار بیش‌تر از برخوردهای سطح ماه بوده است. امروزه و به لطف تغییرات پوسته زمین، زخم‌های کمی باقی مانده‌اند تا این داستان را بازگو کنند.
نه‌تنها احتمال دارد که چشم‌انداز بادوام و تاریخی استرالیا بزرگ‌ترین این برخوردها را در خود جای داده باشد، بلکه حال دانشمندان فکر می‌کنند که این منطقه، قدیمی‌ترین اصابت را نیز در آغوش خود گرفته است.
هارون کاووسی از دانشگاه کورتین استرالیا به خبرگزاری ScienceAlert گفت: “هنگامی‌که زمان را به ۲٫۲۲۹ میلیارد سال پیش بازگردانیم، آنگاه به‌شدت تحت تأثیر قرار خواهیم گرفت. ما تقریبا ۲۰ سال است که از این دهانه آگاه هستیم، اما هیچ‌کس نمی‌دانست که این محل برخورد در واقع قدیمی‌ترین در نوع خود است.”
دهانه یارابوبا (Yarrabubba) یک چاله بزرگ در قسمتی دورافتاده در غرب استرالیا بوده، و تقریبا ۷۰ کیلومتر عرض دارد. همیشه تصور می‌شد که این محل برخورد باستانی باشد، اما تاریخ‌گذاری‌های زمین‌شناسی مدرن نشان می‌دهند که این مورد خاص بیش از ۲۰۰ میلیون سال از کهن‌ترین ده..

پنج سیاره فراخورشیدی در اطراف ستاره‌های نزدیک به ما کشف شده‌اند که دو تای آن‌ها با داشتن شرایطی شبیه زمین، کاندیداهای بسیار خوبی برای جستجوی حیات فرازمینی در بیرون از منظومه شمسی هستند.
این دو سیاره به نام‌های GJ 180 d و GJ 229A c به‌ترتیب با جرم‌هایی ۷.۵ و ۷.۹ برابر جرم زمین، در فاصله‌های ۴۰ و ۱۹ سال نوری از ما قرار دارند. هر دوی آن‌ها به دور ستاره‌های کوتوله سرخ می‌چرخند که قبلا تصور می‌شد این ستاره‌ها گزینه مناسبی برای جستجوی حیات نیستند. دلیل آن هم این بود که کوتوله‌های سرخ تاحدودی خشن هستند و اطراف خود را تحت تاثیر تابش‌هایشان قرار می‌دهند.
اما مساله بزرگ دیگر در رابطه با این ستاره‌ها آن است که در مقایسه با اکثر ستاره‌ها کمی سردتر هستند. در نتیجه، کمربند حیات آن‌ها (فاصله‌ای در سامانه یک ستاره که بتوان در آن سیاره‌ای با فشار اتمسفر کافی یافت کرد که شرایط وجود آب مایع در سطح خود را داشته باشد) نزدیک به ستاره است.

این بدین معناست که سیاره‌های موجود در آن منطقه، بسیار مستعد قفل گرانشی (tidal locking) هستند. منظور از قفل گرانشی این است که یک طرف سیاره همیشه رو به ستاره بوده و طرف ..

تیمی از دانشمندان بعد از تجزیه و تحلیل داده‌های هواشناسی از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۱۹ به این نتیجه رسیده‌اند که دمای میانگین اقیانوس‌های جهان در سال گذشته به‌اندازه ۰.۰۷۵ درجه سانتی‌گراد بیشتر از میانگین ۲۰۱۰-۱۹۸۱ است.
این میزان افزایش گرچه شاید مقدار بزرگی به نظر نرسد، اما باید بگوییم که با در نظر گرفتن حجم عظیم اقیانوس‌ها، افزایشی به این کوچکی باعث ایجاد گرمای فوق‌العاده بزرگی به‌اندازه ۲۲۸ سکستیلیون ژول (sextillion Joules) در طول ۲۵ سال گذشته شده است.
این عدد، واقعا بسیار بزرگ است و درک آن شاید برایمان کمی مشکل باشد. یکی از دانشمندان برای اینکه دید بهتری به ما دهد، آن را با بمب اتمی که آمریکا در سال ۱۹۴۵ بر روی هیروشیما ژاپن انداخت، مقایسه کرده است.

Lijing Cheng، از دانشگاه علوم آکادمی چین می‌گوید: بمب اتمی هیروشیما انرژی‌ برابر ۶۳ تریلیون ژول تولید کرد. اما میزان گرمایی که در ۲۵ سال گذشته در داخل اقیانوس‌های دنیا ایجاد شده، ۳.۶ میلیارد برابر انفجار بمب اتمی هیروشیما است.
به عبارتی، افزایش دمای اقیانوس‌ها در طول ۲۵ سال گذشته، در هر ثانیه گرمایی به‌اندازه حرارت چهار بمب هیروشیما وارد اقی..

سازمان ملل متحد روز دوشنبه طرحی را منتشر کرد که طبق آن، تا سال ۲۰۳۰ به‌منظور تضمین زیست‌پذیری اکوسیستم‌های حیاتی برای نسل بشر، سی درصد از سطح کره زمین در خشکی و دریا باید تبدیل به مناطق حفاظت‌شده گردد.
پیش‌نویس این طرح (به نام zero draft) که هدف اصلی آن متوقف کردن نابودی طبیعت و جلوگیری از کاهش گونه‌های گیاهی و حیوانی است، در ماه اکتبر امسال مورد بررسی نزدیک به ۲۰۰ کشور دنیا قرار خواهد گرفت.
تا به امروز، اهداف سازمان ملل برای محافظت از اکوسیستم‌ها، به‌خاطر عدم پشتیبانی کافی از سوی دولت‌ها با شکست مواجه شده است. اما نیاز به اقدام فوری هیچ‌وقت به‌اندازه الان ضروری نبوده است: این سازمان سال گذشته گزارش داد که در طول دو دهه اخیر حدود یک میلیون گونه گیاهی و جانوری در معرض خطر انقراض قرار گرفته‌اند.

البته در بروز این وضعیت بحرانی، ما انسان‌ها نقش اساسی داشته‌ایم. ما در طول دهه‌های اخیر، بسیاری از گونه‌ها را خورده‌ایم، شکار کرده‌ایم و حتی خیلی از آن‌ها را به فراموش سپرده‌ایم و در موارد زیادی هم آن‌ها را تا مرز انقراض هل داده‌ایم. برای مثال، هفته پیش دانشمندان اعلام کردند که ماهی پوزه‌پارو..

دانشمندان عقیده دارند که حدود ۸۰۰ هزار سال پیش، سنگ فضایی عظیم‌الجثه‌ای به عرض حدود ۲ کیلومتر به زمین برخورد کرده است. آن‌ها می‌گویند که برخورد این شهاب‌سنگ باعث پرتاب‌شدن بقایای آن در ناحیه‌ای به وسعت ۱۰ درصد سطح سیاره شده است.
زمین‌شناسان، این بقایای قدیمی را که عمدتا به شکل تکه‌های شیشه‌ای معروف به tektite هستند، در آسیا، استرالیا و جنوبگان پیدا کرده‌اند؛ اما هنوز موفق به کشف محل برخورد شهاب‌سنگ نشده‌اند. در واقع باید بگوییم که این جستجو بیش از یک قرن است که ادامه دارد.
حالا در مطالعه جدیدی که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences چاپ شده است، دانشمندان مکانی را پیشنهاد کرده‌اند که به نظر آن‌ها محل برخورد این سنگ بزرگ فضایی بوده است؛ یک منطقه آتشفشانی در جنوب شرقی لائوس.

Kerry Sieh نویسنده اصلی مقاله می‌گوید: تابه‌حال تلاش‌های بسیار زیادی برای پیدا کردن محل برخورد شهاب‌سنگ انجام شده و مکان‌های زیادی از شمال کامبوج و مرکز لائوس و حتی جنوب چین گرفته تا شرق تایلند و سواحل ویتنام برای آن پیشنهاد شده‌اند.
تیم Sieh، شواهد محکمی ارایه کرده‌اند که می‌گوید دهانه برخورد..

قدیمی‌ترین ماده جامد موجود بر روی کره زمین کشف شد. این ماده دست‌کم چند میلیارد سال قدمت دارد و احتمالا قبل از تشکیل خورشید به ‌وجود آمده است.
طبق یک مطالعه جدید، ذرات ریز و میکروسکوپی گردوغباری که حدود ۵ تا ۷ میلیارد سال پیش در یک ستاره دوردست ساخته شده‌اند، بعدا توسط یک شهاب‌سنگ به زمین حمل شده‌اند. این در حالی است که خورشید ما تنها ۴.۶ میلیارد سال عمر دارد.
Philipp Heck، شیمیدان از دانشگاه شیکاگو می‌گوید: این یکی از هیجان‌انگیزترین مطالعاتی بود که بر روی آن کار کرده‌ام. این‌ ذرات، قدیمی‌ترین ماده جامد کشف‌شده بر روی کره زمین هستند و اطلاعات ارزشمندی را درباره چگونگی تشکیل ستارگان در کهکشان راه شیری در اختیار ما قرار می‌دهند.

گرچه وجود ذراتی در شهاب‌سنگ‌ها که عمرشان به قبل از شکل‌گیری خورشید بازمی‌گردد، بی‌سابقه نیست، اما از آنجاییکه این ذرات، بسیار کوچک بوده و در اعماق سنگ‌ها مدفون هستند، یافتن آن‌ها بسیار نادر بوده و شناسایی‌شان بسیار دشوار است.
یکی از شهاب‌سنگ‌هایی که به داشتن ذرات بین‌ستاره‌ای شناخته‌شده است، شهاب‌سنگ مارکیسون است؛ یک سنگ بزرگ ۱۰۰ کیلوگرمی در سال ۱۹۶۹ بر روی ..

در حال‌حاضر اکثر دانشمندان با این موضوع موافق‌اند که انسان‌ها تغییرات بی‌سابقه‌ای را در سیاره زمین ایجاد کرده‌اند. اما اینکه این اتفاق نشانه آغاز عصر کاملا جدیدی است، مورد تایید زمین‌شناسان نیست.
برخی‌ها عقیده دارند که تاثیر انسان بر روی اکوسیستم و ساختار زمین‌شناختی زمین فراتر از فرایندهای طبیعی دوره هولوسین (Holocene) بوده است، در حالیکه خیلی‌ها هم معتقدند که هیچ نشانه واضح و روشنی در سوابق زمین‌شناسی عصر انسان‌ها یعنی دوره آنتروپوسین (Anthropocene) برای اثبات این ادعا وجود ندارد.
Roy Plotnick و Karen Koy، دو دیرینه‌شناسی هستند که در دسته اول قرار می‌گیرند و فکر می‌کنند که تاریخچه فسیل‌ها، بر این موضوع صحه می‌گذارد. آن‌ها در مقاله جدید خود گفته‌اند که در آینده دور، مثلا هزار سال دیگر، سابقه فسیل‌های کشف‌شده، بی‌تردید نتیجه فعالیت‌های مخرب انسان‌ها خواهد بود.

آن‌ها این اتفاق را «سیگنال جسد» (corpse signal) نامیده‌اند و آن را کاملا ناشی از اشتباهات ما انسان‌ها می‌دانند. از زمانی که انسان‌ها بر روی کره زمین بوده‌اند، تعداد کل پستانداران وحشی به اندازه ۶۵ درصد کاهش یافته است؛ در حالی..