سیاره زمین همیشه این میزان اکسیژن نداشته است. حدود ۲.۴ میلیارد سال پیش، افزایش سیانوباکتریها (cyanobacteria) و جابهجایی صفحات تکتونیکی، حیات تازهای به سیاره ما بخشیدند که به آن رویداد بزرگ اکسیژنی (Great Oxidation Event) گفته میشود.
البته حیاتِ وابسته به اکسیژنی که بعد از این رویداد به وجود آمد، برای مدت طولانی دوام نیاورد. امروزه بسیاری از دانشمندان فکر میکنند که تکامل حیات در این دوره، فراتر از میزان اکسیژنی که عملا در اتمسفر زمین قابلدسترس بوده، رفته است. شواهد کشفشده در سالهای گذشته نشان میدهند که این موضوع باعث انقراض ناگهانی و فاجعهبار میکروارگانیسمها در حدود دو میلیارد سال پیش شده که بسیار وحشتناکتر از انقراض دایناسورها بوده است.
در حالیکه این تئوری در سالهای اخیر تبدیل به یک نظریه محبوب در بین دانشمندان شده است، اما حالا یک مطالعه جدید نشان میدهد که این نظریه ممکن است غلط باشد.
آنالیز سنگهای رسوبیِ بسیار قدیمی در روسیه نشان میدهد که میلیونها سال بعد از رویداد بزرگ اکسیژنی، شرایط برای ادامه تکامل حیاتِ پیچیده بر روی زمین، نهتنها بد نشده بلکه بسیار مناسب نیز..
