آیا تاکنون از خود پرسیده‌اید که تفاوت میان یک پردازشگر تک هسته‌ای و یک پردازشگر چند هسته‌ای در چیست؟
نخستین گوشی‌های هوشمندی که دارای پردازشگرهای دو هسته‌ای بودند، در سال ۲۰۱۰ میلادی به بازار آمدند. پیش از آن، گوشی‌های هوشمند از پردازشگرهای تک هسته‌ای بهره می‌بردند، که کمترین و بیشترین نیروی فرکانس پردازشی آنان از کمابیش ۵۲۸ مگاهرتز آغاز می‌شد و نزدیک به ۱.۴ گیگاهرتز سرریز می‌کرد. این یعنی میانگین توانایی پردازشی میان همه گوشی‌ها نزدیک به ۹۰۰ مگاهرتز یا ۰.۹ گیگاهرتز بود.
از آن پس، شمار هسته‌ها گسترش یافت، تا جایی که امروزه، برخی از گوشی‌های میان‌رده بازار دارای ۸ هسته هستند، با آنکه در کنار آنان، گوشی‌های ۶ هسته‌ای و ۴ هسته‌ای نیز هنوز ساخته می‌شوند و بهره‌وری دارند.
صرف نظر از ویژگی چند پردازشی ناهمگون این پردازشگرها، گوشی‌های هوشمند امروزی دارای ۸ پردازشگر جداگانه هستند که به صورت ناوابسته و سرخود توانایی بکارگذاری وظیفه‌ها را از درون حافظه‌های مجازی خود دارند. این یعنی ۸ موتور آتشین قدرتمند، آماده برای به دوش کشیدن اپلیکیشن‌های شما هستند.
ولی پیش از آنکه به گام سرد برسیم، می‌خوا..