انسان‌های نئاندرتال آن‌چنان‌که ما پیش‌تر فکر می‌کردیم، ناقص‌الخلقه و کندذهن نبوده‌اند. این انسان‌های اولیه نه‌تنها همانند ما ایستاده راه می‌رفته‌اند، بلکه حتی ممکن است برخی از آن‌ها که در اروپای غربی ساکن بوده‌اند، همانند ما نیز شنا کرده باشند.
یک پژوهش جدید انجام شده بر روی ۱۷۱ صدف یافت شده در یک مقبره باستانی واقع در ایتالیا، حاکی از آن است که این نسل منقرض شده جهت پیدا کردن ابزارهای مدنظر خود، به عمق اقیانوس‌ها شنا می‌کرده‌اند. نئاندرتال‌ها این کار را پیش از ورود انسان‌های مدرن و شیوه‌های صید آن‌ها، انجام داده‌اند.
غاری که این آثار باستانی در آن یافت شده‌اند، به Grotta dei Moscerini معروف بوده و اولین بار نیز در سال ۱۹۴۹ مورد حفاری قرار گرفته است. قدمت محتویات داخل این غار نیز به ۷۰۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد؛ یعنی زمانی که انسان‌ها هنوز در سرتاسر اروپا یکجانشین نشده بودند.
متأسفانه این غار دیگر در دسترس نیست. اما ۱۷۱ پوسته صدفی موجود در این غار طی دهه‌ها به خوبی گردآوری شده‌اند. این موضوع به محققان اجازه می‌دهد تا تحلیل‌های میکروسکوپی را بر روی این آثار انجام دهند. یافته‌های این بررسی..

نئاندرتال‌ها، به‌رغم فرهنگ غنی، آناتومی تنومند و شباهت‌های زیادی که با ما داشتند، حدود ۴۰۰۰۰ سال پیش منقرض شدند. اما سوال اینجاست که چرا؟
دلایل این اتفاق، سال‌هاست که مورد مناقشه دانشمندان است و فرضیه‌های مختلف در این‌باره می‌گویند که رقابت آن‌ها با انسان‌های مدرن اولیه باعث این انقراض شده است. اما حالا تحقیق جدیدی نشان می‌دهد که شاید این‌گونه نبوده باشد.
Krist Vaesen، استاد علوم زیستی از دانشگاه تکنولوژی آیندهوون هلند، در پاسخ به این پرسش که «آیا نئاندرتال‌ها توسط ما انسان‌ها از بین رفته‌اند؟» می‌گوید: «نه، مطالعه ما نشان می‌دهد که انقراض این گونه‌ها، صرفا به‌خاطر یک بدشانسی جمعیتی اتفاق افتاده است.»

Vaesen و تیمش، در تحقیق خود، دست به شبیه‌سازی جمعیتی جوامع نئاندرتال با اندازه‌های مختلف ( از ۵۰ نفر تا ۱۰۰، ۵۰۰، ۱۰۰۰ و ۵۰۰۰ نفر) زدند و در هیچ‌کدام از آن‌ها، فاکتور رقابت نئاندرتال‌ها با اجداد مستقیم انسان‌های امروزی را لحاظ نکردند. با این‌حال، آن‌ها در شبیه‌سازی‌های خودشان، سه عامل تاثیرگذار و مهم در کاهش جمعیت‌های کوچک را مدنظر قرار دادند.
این سه عامل، شامل درون‌زایی (Inbreeding)..