امنیت یکی از ارکان کلیدی توسعه و پیشرفت کشورها بهشمار میرود و تامین امنیت در گرو دستیابی به جدیدترین و پیشرفتهترین ادوات و فناوریهای نظامی و دفاعی است. تولید انواع مختلف موشکها با موارد کاربری گوناگون یکی از دستاوردهای برجسته صنعت دفاعی ایران طی دهههای گذشته محسوب میشود. از دوره جنگ ویتنام در سالهای ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۵ و پس از آن، هلیکوپترهای ترابری و تهاجمی به عناصر لاینفک میدانهای جنگ مبدل شدند. این پدیده ضرورت طراحی و تولید جنگافزارهای لازم برای نابودی چنین اهدافی را روشن کرد.
بدین منظور ابتدا سلاحهای توپخانهای با برد محدود مورد بهرهبرداری قرار گرفتند. بهدنبال توسعه سلاحهای هلیکوپترهای جنگی و بهکارگیری موشکهای ضد زره، تسلیحات توپخانهای به تدریج به حاشیه رانده شدند. در ادامه از موشکهای زمین به هوا با برد کوتاه استفاده شد. این موشکها از طریق سامانههای دوشپرتاب بومی نظیر میثاق ۱ و ۲ یا سهند به سوی اهداف هوایی کمسرعت و در ارتفاع پروازی پایین شلیک میشوند. ضرورت افزایش قدرت تخریب موشکهای ضد هوایی و کاهش هزینه تولید آنها، کارشناسان صنعت دفاعی کشور را به فکر تولید موشکی ..
