دانشمندان در داخل سنگ فضایی مرموزی به نام شهاب‌سنگ آلنده (Allende) که در سال ۱۹۶۹ به صحرای مکزیک برخورد کرده بود، موادی بین‌ستاره‌ای یافته‌اند که سن آن‌ها به قبل از شکل‌گیری منظومه شمسی برمی‌گردد و ساختار آن‌ها به‌گونه‌ای است که با دانسته‌های قبلی ما درباره این نوع مواد کاملا متفاوت است.
یافتن چنین مواد بسیار قدیمی‌ که حاوی گردوغبار ستاره‌ای که دانشمندان به آن‌ها، ذرات پیشاخورشیدی (presolar grains) می‌گویند، واقعا بسیار نادر است.
چند هفته پیش، تیمی از دانشمندان اعلام کردند که ذرات پیشاخورشیدی کشف‌شده در داخل یک شهاب‌سنگ دیگری که در سال ۱۹۶۹ در استرالیا به زمین برخورد کرده، حاوی قدیمی‌ترین ماده شناخته‌شده بر روی سیاره زمین است که سن آن به ۵ تا ۷ میلیارد سال قبل بازمی‌گردد.
سن منظومه شمسی ما چیزی در حدود ۴.۶ میلیارد سال است، بنابراین باید بگوییم که این سنگ‌ها دارای موادی هستند که قدمت آن‌ها به زمان‌های اولیه شکل‌گیری کیهان برمی‌گردد.

حالا در مطالعه جدیدی که توسط دانشمندان دانشگاه واشنگتن انجام گردیده، نوعی ذرات پیشاخورشیدی در داخل شهاب‌سنگ آلنده پیدا شده که با آنچه که ما تابه‌حال در..

ستاره‌شناسان فکر می‌کردند که مدتی کوتاه پس از شکل‌‌گیری منظومه شمسی، این منظومه از چیزی که به دوراهی بزرگ (Great Divide) شناخته می‌شود، عبور کرده است. دوراهی بزرگ موجب تقسیم سیارات به دو گروه متمایز شده است. ما شاهد این جدایی کیهانی نبوده‌ایم، اما یک پژوهش جدید فرضیه‌ای جالب را در رابطه با شیوه وقوع این رویداد ارایه کرده است.
به‌ بیان ساده، دوراهی بزرگ منظومه شمسی ما را به ‌همراه سیارات خاکی کوچکی که به خورشید بسیار نزدیک بوده (از جمله زمین و مریخ) و همچنین یک غول گازی Jovian (جویان) رها کرده است. جویان سیارات دورتر از جمله مشتری و زحل را شامل می‌شود.
این دو گروه از سیارات نه‌تنها در اندازه متفاوت هستند، بلکه در ترکیبات نیز با یکدیگر فرق دارند. بخش اعظمی از سیارات خاکی از سنگ تشکیل شده و این سیارات همچنین فاقد ترکیبات کربن آلی هستند، درحالی‌که بخش اعظم سیارات جویان از گاز تشکیل شده و این صورت‌های فلکی در زمینه مورد آلی غنی هستند.
رامون براسر (Ramon Brasser)؛ سیاره‌ شناس از مؤسسه فناوری توکیو در ژاپن می‌گوید: “سؤال این است که این دوگانگی چندجزئی چگونه ایجاد شده است؟ چگونه باید مطمئن ..