موجوداتی در اقیانوس‌ها زندگی می‌کنند که با فرا رسیدن شب به سطح آب می‌آیند و با طلوع خورشید ناپدید می‌شوند. به گفته دانشمندان، حرکت این موجوداتِ بی‌شمار، از اعماق دریا به سطح آن، بزرگترین جابه‌جایی موجود در اقیانوس‌های دنیاست.
این موجودات ریز، مدت زمان زیادی در سطح آب باقی نمی‌مانند، چرا که با بالا آمدن خورشید، خطر شکار شدن آن‌ها توسط سایر حیوانات وجود دارد. آن‌ها پس از تغذیه از پلانکتون‌های سطح آب، دوباره به عمق‌های پایین‌تر باز می‌گردند و در تاریکی آنجا خود را از دید شکارچیان احتمالی مخفی می‌کنند.
این حرکت‌های رفت و برگشت بی‌پایان، مهاجرت عمودی روزانه یا DVM نامیده می‌شود و دانشمندان فکر می‌کنند که بزرگترین مهاجرت انبوه توده‌های زیستی بر روی کره زمین است و بدون اینکه ما انسان‌ها متوجه‌اش شویم هر روز اتفاق می‌افتد.

البته کسانی هم هستند که به‌طور دقیق آن‌ها را تحت نظارت دارند. دانشمندان موسسه تحقیقاتی Monterey Bay Aquarium در کالیفرنیا، سال‌هاست که این موجودات را از نزدیک تماشا می‌کنند و با آنالیز ساعت‌ها فیلم ضبط‌شده از مهاجرت آن‌ها، یافته‌های خود را در مطالعه جدیدی منتشر کرده‌اند…

برخی از حقایق مرتبط با هستی و تجربه ما در آن، ظاهرا تغییرناپذیر به نظر می‌رسند. آسمان در بالا قرار داشته و نیروی جاذبه نیز ما را به سمت پایین می‌کشد. هیچ‌چیزی نمی‌تواند سریع‌تر از نور حرکت کند. موجودات چندسلولی جهت ادامه زندگی به اکسیژن نیاز دارند. ظاهرا باید درباره آخرین مورد تجدیدنظر کنیم.
محققان به‌تازگی دریافته‌اند که انگل‌هایی شبیه به عروس دریایی وجود دارند که ژنوم میتوکندری را در خود جای نداده‌اند. این گونه تنها موجود چندسلولی است که از این ژنوم برخوردار نیست. این موضوع به این معناست که این انگل نفس نمی‌کشد. در حقیقت، این انگل بدون وابستگی به اکسیژن می‌تواند به حیات خود ادامه دهد.
این یافته نه‌تنها درک ما از زندگی بر روی زمین را تغییر می‌دهد، بلکه پیامدهایی را در زمینه تحقیقات مرتبط با فرازمینی‌ها به دنبال دارد.
حدود ۱٫۴۵ میلیارد سال پیش، حیات بر روی کره زمین با سوخت‌و‌ساز اکسیژن پیشرفت کرد. یک باکتری باستانی بزرگ‌تر یک باکتری کوچک‌تر را بلعید و به طریقی، خانه جدید باکتری بلعیده‌شده برای میهمان و میزبان مناسب بود و هر دو گونه توانستند که به همراه یکدیگر به حیات خود ادامه دهند…

فکرش را هم نمی‌کنید که به طعمه‌های خود نگاه می‌کنند، اما باید بدانید که برخی از گونه‌های وال‌ها، مخفیانه طعمه خود را زیر نظر دارند. یک مطالعه جدید که توسط دانشمندان دانشگاه استنفورد صورت گرفته، به این نتیجه رسیده که وال‌های کوهان‌دار که حدود ۳۰ تن وزن دارند، با استفاده از مخفی‌کاری و فریب و از فاصله نسبتا دور می‌توانند از ماهی‌های کولی و سایر گونه‌های دیگر تغذیه کنند.
به‌نوعی ضدونقیض است که بزرگ‌ترین موجود زنده کره زمین، از موجودات بسیار ریز دریایی تغذیه کند. این مسئله مربوط به وال‌های روروکال است؛ یعنی همان وال‌های بزرگ آبی‌رنگ. این وال‌ها با استفاده از شیوه‌ای که بلعیدن ناگهانی نامیده می‌شود، از حجم زیادی از کریل‌ها و ماهی‌های کوچک تغذیه می‌کنند.
در این روش شکار، وال‌ها دهان خود را به‎‌گونه‌ای باز می‌کنند که انگار یک محیط زنده است و سپس بیشتر از بدن خود، در دهان خود آب می‌ریزند. با استفاده از این شیوه، این موجودات تعداد زیادی از طعمه‌های خود را به دام می‌اندازند. این وال‌ها سپس آرواره‌های خود را بسته و به طعمه‌های داخل دهان خود فشار وارد می‌کنند. این موجودات آب را از طریق شانه‌ها و..