هر سال، هزاران نفر از سراسر دنیا برای دیدن یک هواپیمای خاص به روسیه می‌آیند. این هواپیما یک هواپیمای آزمایشی یا حتی نسل پنجم جنگنده‌های پنهان‌کار نیست، بلکه یک هواپیمای حمل بار است؛ در واقع باید بگوییم که بزرگترین‌ هواپیماری باربری و تنها هواپیمای موجود در نوع خودش.
این هواپیما، آنتونوف Mriya An-225 نام دارد؛ یک هواپیمای باربری که عمدتا محموله‌های بزرگ مانند توربین‌های غول‌پیکر، لوکوموتیو‌های ریلی و بسته‌های غذایی بزرگ برای نیروهای نظامی را حمل می‌کند. An-225 هر سال فقط چندین پرواز انجام می‌دهد و اخیرا نیز یکی از ماموریت‌های خود را به پایان برده است.
اما شاید بپرسید که چرا ما به چنین هواپیماهای بزرگی نیاز داریم؟ جواب آن کوتاه است: به‌خاطر حمل راکت‌ها.
نیاز به یک هواپیمای بزرگتر در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، اتحاد جماهیر شوروی یک مشکل بزرگ داشت و آن این بود که راکت‌هایش بسیار بزرگ بودند. مسکو در واکنش به برنامه شاتل فضایی آمریکا، رویاهای فضایی خود را بر دوش شاتل جدید فضایی خودش یعنی Buran و راکت Energia گذاشت. اما سایز بزرگ این فضاپیمای جدید، با زیرساخت‌های موجود برای انتقال آن به پایگاه..

بوئینگ چند روز پیش کپسول فضایی بدون سرنشین استارلاینر (Starliner) خود را برای اولین تست به فضا پرتاب کرد. اما متاسفانه ماموریت مطابق برنامه پیش نرفت و استارلاینر در مدار درست قرار نگرفت.
به نظر می‌رسد که مشکل مذکور ناشی از سیستم اتوماسیون فضاپیما بوده که ارزیابی درستی از زمان پرواز نداشته است. جیم برایدنستاین، مسئول ناسا، در این‌باره گفته است که اگر فضانوری در داخل آن بود احتمالا می‌توانست مشکل به‌وجودآمده را حل کند. با این‌حال، گویا مدیران ناسا نسبت به رفع آن خوشبین هستند. برایدنستاین، در ادامه صحبت‌هایش گفته است: امروز مشکلات زیادی برطرف شدند و درواقع به همین ‌خاطر است که ما آن را تست کردیم.

ناسا همچنان به جمع‌آوری داده‌ها ادامه خواهد داد. این آژانس فضایی قصد دارد که کپسول را در پایگاه White Sands Space Harbor در نیومکزیکو فرود آورد. این اتفاق امروز رخ می‌دهد.
این پرتاب یکی از مراحل پایانی تست استارلاینر قبل از تایید آن برای پرتاب‌های سرنشین‌دار است. ضمن اینکه این پرواز چند ماه هم به تاخیر افتاده بود. بوئینگ ابتدا اعلام کرده بود که کپسول بدون سرنشین را در ماه آگوست سال ۲۰۱۸ پرتاب..