دیرینه‌شناسان به‌تازگی موفق به کشف بقایای یک دایناسور منقار اردکی (hadrosaur) شده‌اند که میلیون‌ها سال پیش در جایی که حالا استان آلبرتای کانادا در آن قرار دارد زندگی می‌کرده است. اما فسیل این هیولای گیاه‌خوار، یک فرق اساسی با فسیل‌های سایر دایناسورها دارد و آن اینکه نوعی بیماری سرطان در داخل استخوان‌های آن شناسایی شده است.
این دایناسور حدود ۶۶ میلیون سال پیش زندگی می‌کرده و حالا فقط ۱۱ تکه استخوان از دم آن باقی مانده است. دانشمندان نمی‌دانند که چه چیزی باعث مرگ این حیوان شده است، اما آن‌ها فکر می‌کنند که او در آخرین لحظات زندگی‌اش، از شدت درد، دم بلند و سنگین خود را بر زمین کوبیده و سپس بر روی زمین دراز کشیده و مرده است.

اما چیزی که باعث شده تا دانشمندان به چنین نتیجه‌ای برسند این است که آن‌ها در داخل ۸ تا از ۱۱ تکه استخوان باقی‌مانده از دم دایناسور، آسیب‌های غیرعادی‌ای شناسایی کردند که قبلا هرگز در فسیل دایناسورها یافت نشده‌ بود.
Hila May، آناتومی‌شناس و از اعضای گروه تحقیق می‌گوید: ما در بررسی‌های خود متوجه شدیم که منفذهای زیادی در داخل استخوان‌های دم این دایناسور وجود دارند که ب..

دانشمندان موفق به کشف فسیل مقداری کپک مخاطی (slime mould) در کنار پای عقب یک مارمولک شدند که متعلق به ۱۰۰ میلیون سال پیش است. ظاهرا مارمولک در تلاش برای فرار کردن از شیره چسبناک درختی بوده است که بخشی از کپک مخاطی روی درخت را کنده و هر دو به آن چسبیده‌اند.
البته این حادثه تراژیک که حالا به‌صورت فسیل باقی مانده، قبلا توسط پژوهشگران با جزییات بیشتر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است، اما این‌بار توجه دانشمندان از پای مارمولک به رشته‌های نازک کپک مخاطی که در نوع خود یک نمونه کاملا منحصربه‌فرد به شمار می‌رود، معطوف شده است.
کپک‌های مخاطی، به‌خاطر توانایی‌شان در سازگاری سریع با تغییرات بیوشیمیایی محیط اطراف‌شان، شناخته شده‌اند و به‌راحتی می‌توانند راه‌های مقابله با خطر و پیدا کردن غذا را یاد گرفته و به خاطر بسپارند.

هیچ شکی نیست که این کپک‌ها، ارگانیسم‌های بسیار مسحورکننده‌ای هستند، اما شاخک‌های خزنده شبکه‌مانند آن‌ها، تنها بخشی از داستان زندگی‌شان است. چیزی که درباره آن‌ها می‌توانیم بگوییم، این است که آن‌ها در واقع نه کپک هستند و نه حتی مخاطی، بلکه در اصل میکروب‌هایی تک‌سلولی از نوع آمی..

در حال‌حاضر اکثر دانشمندان با این موضوع موافق‌اند که انسان‌ها تغییرات بی‌سابقه‌ای را در سیاره زمین ایجاد کرده‌اند. اما اینکه این اتفاق نشانه آغاز عصر کاملا جدیدی است، مورد تایید زمین‌شناسان نیست.
برخی‌ها عقیده دارند که تاثیر انسان بر روی اکوسیستم و ساختار زمین‌شناختی زمین فراتر از فرایندهای طبیعی دوره هولوسین (Holocene) بوده است، در حالیکه خیلی‌ها هم معتقدند که هیچ نشانه واضح و روشنی در سوابق زمین‌شناسی عصر انسان‌ها یعنی دوره آنتروپوسین (Anthropocene) برای اثبات این ادعا وجود ندارد.
Roy Plotnick و Karen Koy، دو دیرینه‌شناسی هستند که در دسته اول قرار می‌گیرند و فکر می‌کنند که تاریخچه فسیل‌ها، بر این موضوع صحه می‌گذارد. آن‌ها در مقاله جدید خود گفته‌اند که در آینده دور، مثلا هزار سال دیگر، سابقه فسیل‌های کشف‌شده، بی‌تردید نتیجه فعالیت‌های مخرب انسان‌ها خواهد بود.

آن‌ها این اتفاق را «سیگنال جسد» (corpse signal) نامیده‌اند و آن را کاملا ناشی از اشتباهات ما انسان‌ها می‌دانند. از زمانی که انسان‌ها بر روی کره زمین بوده‌اند، تعداد کل پستانداران وحشی به اندازه ۶۵ درصد کاهش یافته است؛ در حالی..

هزاران سال پیش در انگلیس و در نزدیک منطقه‌ای که امروزه روستای Heslington نامیده می‌شود، بدن یک مرد شروع به فاسد شدن می‌کند و گوشت و ارگان‌های بدن‌اش تبدیل به لجن می‌شوند و حالا آنچه که از او باقی مانده، کمی استخوان‌ است به‌اضافه یک تکه کوچکِ مرموز از مغز او.
یک تیم بین‌المللی از پژوهشگران، بعد از ماه‌ها تحقیق بر روی پروتئین‌های بافت این تکه مغز، سرانجام سرنخ‌هایی را برای توضیح علت دوام آوردن آن در طول این همه سال یافته‌اند. این یافته‌ها می‌توانند به ما کمک کنند تا بفهمیم مغزهای سالم (و ناسالم) درواقع چگونه کار می‌کنند.

کشف مغز انسان روستای Heslington در سال ۲۰۰۸ (یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های به جای مانده از بافت انسانی در انگلیس)، دانشمندان را با معمای چالش‌برانگیزی مواجه کرد.
بد نیست بدانید که بافت مغز انسان بلافاصله بعد از مرگ طبیعی، شروع به تجزیه شدن می‌کند. از آنجاییکه پروتئین‌های مختلفی شروع به از بین بردن ساختار سلولی مغز می‌کنند، پروسه فاسد شدن مغز، در مقایسه با سایر قسمت‌های بدن، سریع‌تر انجام می‌گیرد. بنابراین وقتی که باستان‌شناسان بقایای پوسیده چیزی شبیه به مغز انسان را در..

شهاب‌سنگی که در سال ۱۹۹۰ در صحرای الجزایر کشف شده بود، منجر به یافتن سرنخ‌های جدیدی درباره شکل‌گیری منظومه شمسی شده است. بررسی‌های جدید انجام‌شده بر روی این شهاب‌سنگ که Acfer 094 نام دارد، نشان‌دهنده سوراخ‌ها و منفذهای ریزی است که در همه نقاط آن پخش شده‌اند. این حفره‌ها، سوراخ‌های فسیل‌شده قدیمی هستند که زمانی محل قرارگیری کریستال‌های یخ بوده‌اند.
با اینکه ما نمی‌دانیم Acfer 094 چه زمانی بر روی کره زمین فرود آمده است، اما می‌دانیم که این سنگ چند سال سن دارد. آنالیزهایی که قبلا بر روی آن انجام شده بود، نشان می‌دادند که این تکه‌سنگ قدیمی در حدود ۴.۶ میلیارد سال سن دارد که تقریبا هم‌سن منظومه شمسی ما است. حالا تحقیق جدید می‌گوید که Acfer 094، قبل از آنکه بر روی زمین فرود بیاید، از یک نقطه بسیار دوردست سفر خود را آغاز کرده است.

این یعنی اینکه، Acfer 094 مثل یک کپسول زمان است؛ یک جرم آسمانی قدیمی که نشانه‌هایی از دیسک گردوغبار چرخانی دارد که باعث تشکیل سیاره‌ها شده است. به همین‌خاطر، دانشمندان احتمال می‌دادند که این سنگ حاوی اطلاعات بسیار مهمی درباره نحوه شکل‌گیری منظومه شمسی ما خواهد بو..