دانشمندان برای اولین بار موفق به کشف یک پروتئین ناشناخته در داخل یک شهاب‌سنگ شده‌اند. این پروتئین جدید که hemolithin نامگذاری شده، حاوی آهن و لیتیوم است و احتمال دارد نقش مهمی در به وجود آوردن حیات بر روی سیارات قابل‌سکونتی مثل زمین داشته باشد.
دانشمندان دانشگاه هاروارد، پروتئین hemolithin را در داخل شهاب‌سنگی که به Acfer 086 معروف است یافته‌اند. این شهاب‌سنگ در سال ۱۹۹۰ میلادی در الجزایر پیدا شده بود. hemolithin یک پروتئین نسبتا کوچک است که عمدتا از آمینواسیدها تشکیل شده و با اتم‌های آهن، اکسیژن و لیتیوم پوشیده شده است. در حالیکه همه این اجزا کاملا شناخته‌شده هستند، اما آرایش آن‌ها به گونه‌ای است که قبلا شبیه آن هرگز بر روی زمین دیده نشده است.
پروتئین hemolithin، جدیدترین مدرکی است که نشان می‌دهد واحدهای سازنده حیات، ابتدا در فضا شکل گرفته‌اند و سپس از طریق سنگ‌های فضایی به زمین و احتمالا سایر سیارات انتقال یافته‌اند. دانشمندان در گذشته آمینواسیدهای زیادی را در داخل شهاب‌سنگ‌ها یافته‌اند. آن‌ها همچنین موارد ارگانیک، قندها، اشکال خاصی از مولکول‌ها را هم در فضا و شهاب‌سنگ‌ها کشف کرده‌..

دانشمندان در داخل سنگ فضایی مرموزی به نام شهاب‌سنگ آلنده (Allende) که در سال ۱۹۶۹ به صحرای مکزیک برخورد کرده بود، موادی بین‌ستاره‌ای یافته‌اند که سن آن‌ها به قبل از شکل‌گیری منظومه شمسی برمی‌گردد و ساختار آن‌ها به‌گونه‌ای است که با دانسته‌های قبلی ما درباره این نوع مواد کاملا متفاوت است.
یافتن چنین مواد بسیار قدیمی‌ که حاوی گردوغبار ستاره‌ای که دانشمندان به آن‌ها، ذرات پیشاخورشیدی (presolar grains) می‌گویند، واقعا بسیار نادر است.
چند هفته پیش، تیمی از دانشمندان اعلام کردند که ذرات پیشاخورشیدی کشف‌شده در داخل یک شهاب‌سنگ دیگری که در سال ۱۹۶۹ در استرالیا به زمین برخورد کرده، حاوی قدیمی‌ترین ماده شناخته‌شده بر روی سیاره زمین است که سن آن به ۵ تا ۷ میلیارد سال قبل بازمی‌گردد.
سن منظومه شمسی ما چیزی در حدود ۴.۶ میلیارد سال است، بنابراین باید بگوییم که این سنگ‌ها دارای موادی هستند که قدمت آن‌ها به زمان‌های اولیه شکل‌گیری کیهان برمی‌گردد.

حالا در مطالعه جدیدی که توسط دانشمندان دانشگاه واشنگتن انجام گردیده، نوعی ذرات پیشاخورشیدی در داخل شهاب‌سنگ آلنده پیدا شده که با آنچه که ما تابه‌حال در..

کره زمین در طول حیات خود، بارها مورد اصابت شهاب‌سنگ‌ها و ستاره‌های دنباله‌دار قرار گرفته است. این میزان اصابت بسیار بیش‌تر از برخوردهای سطح ماه بوده است. امروزه و به لطف تغییرات پوسته زمین، زخم‌های کمی باقی مانده‌اند تا این داستان را بازگو کنند.
نه‌تنها احتمال دارد که چشم‌انداز بادوام و تاریخی استرالیا بزرگ‌ترین این برخوردها را در خود جای داده باشد، بلکه حال دانشمندان فکر می‌کنند که این منطقه، قدیمی‌ترین اصابت را نیز در آغوش خود گرفته است.
هارون کاووسی از دانشگاه کورتین استرالیا به خبرگزاری ScienceAlert گفت: “هنگامی‌که زمان را به ۲٫۲۲۹ میلیارد سال پیش بازگردانیم، آنگاه به‌شدت تحت تأثیر قرار خواهیم گرفت. ما تقریبا ۲۰ سال است که از این دهانه آگاه هستیم، اما هیچ‌کس نمی‌دانست که این محل برخورد در واقع قدیمی‌ترین در نوع خود است.”
دهانه یارابوبا (Yarrabubba) یک چاله بزرگ در قسمتی دورافتاده در غرب استرالیا بوده، و تقریبا ۷۰ کیلومتر عرض دارد. همیشه تصور می‌شد که این محل برخورد باستانی باشد، اما تاریخ‌گذاری‌های زمین‌شناسی مدرن نشان می‌دهند که این مورد خاص بیش از ۲۰۰ میلیون سال از کهن‌ترین ده..

دانشمندان عقیده دارند که حدود ۸۰۰ هزار سال پیش، سنگ فضایی عظیم‌الجثه‌ای به عرض حدود ۲ کیلومتر به زمین برخورد کرده است. آن‌ها می‌گویند که برخورد این شهاب‌سنگ باعث پرتاب‌شدن بقایای آن در ناحیه‌ای به وسعت ۱۰ درصد سطح سیاره شده است.
زمین‌شناسان، این بقایای قدیمی را که عمدتا به شکل تکه‌های شیشه‌ای معروف به tektite هستند، در آسیا، استرالیا و جنوبگان پیدا کرده‌اند؛ اما هنوز موفق به کشف محل برخورد شهاب‌سنگ نشده‌اند. در واقع باید بگوییم که این جستجو بیش از یک قرن است که ادامه دارد.
حالا در مطالعه جدیدی که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences چاپ شده است، دانشمندان مکانی را پیشنهاد کرده‌اند که به نظر آن‌ها محل برخورد این سنگ بزرگ فضایی بوده است؛ یک منطقه آتشفشانی در جنوب شرقی لائوس.

Kerry Sieh نویسنده اصلی مقاله می‌گوید: تابه‌حال تلاش‌های بسیار زیادی برای پیدا کردن محل برخورد شهاب‌سنگ انجام شده و مکان‌های زیادی از شمال کامبوج و مرکز لائوس و حتی جنوب چین گرفته تا شرق تایلند و سواحل ویتنام برای آن پیشنهاد شده‌اند.
تیم Sieh، شواهد محکمی ارایه کرده‌اند که می‌گوید دهانه برخورد..

قدیمی‌ترین ماده جامد موجود بر روی کره زمین کشف شد. این ماده دست‌کم چند میلیارد سال قدمت دارد و احتمالا قبل از تشکیل خورشید به ‌وجود آمده است.
طبق یک مطالعه جدید، ذرات ریز و میکروسکوپی گردوغباری که حدود ۵ تا ۷ میلیارد سال پیش در یک ستاره دوردست ساخته شده‌اند، بعدا توسط یک شهاب‌سنگ به زمین حمل شده‌اند. این در حالی است که خورشید ما تنها ۴.۶ میلیارد سال عمر دارد.
Philipp Heck، شیمیدان از دانشگاه شیکاگو می‌گوید: این یکی از هیجان‌انگیزترین مطالعاتی بود که بر روی آن کار کرده‌ام. این‌ ذرات، قدیمی‌ترین ماده جامد کشف‌شده بر روی کره زمین هستند و اطلاعات ارزشمندی را درباره چگونگی تشکیل ستارگان در کهکشان راه شیری در اختیار ما قرار می‌دهند.

گرچه وجود ذراتی در شهاب‌سنگ‌ها که عمرشان به قبل از شکل‌گیری خورشید بازمی‌گردد، بی‌سابقه نیست، اما از آنجاییکه این ذرات، بسیار کوچک بوده و در اعماق سنگ‌ها مدفون هستند، یافتن آن‌ها بسیار نادر بوده و شناسایی‌شان بسیار دشوار است.
یکی از شهاب‌سنگ‌هایی که به داشتن ذرات بین‌ستاره‌ای شناخته‌شده است، شهاب‌سنگ مارکیسون است؛ یک سنگ بزرگ ۱۰۰ کیلوگرمی در سال ۱۹۶۹ بر روی ..

شهاب‌سنگی که در سال ۱۹۹۰ در صحرای الجزایر کشف شده بود، منجر به یافتن سرنخ‌های جدیدی درباره شکل‌گیری منظومه شمسی شده است. بررسی‌های جدید انجام‌شده بر روی این شهاب‌سنگ که Acfer 094 نام دارد، نشان‌دهنده سوراخ‌ها و منفذهای ریزی است که در همه نقاط آن پخش شده‌اند. این حفره‌ها، سوراخ‌های فسیل‌شده قدیمی هستند که زمانی محل قرارگیری کریستال‌های یخ بوده‌اند.
با اینکه ما نمی‌دانیم Acfer 094 چه زمانی بر روی کره زمین فرود آمده است، اما می‌دانیم که این سنگ چند سال سن دارد. آنالیزهایی که قبلا بر روی آن انجام شده بود، نشان می‌دادند که این تکه‌سنگ قدیمی در حدود ۴.۶ میلیارد سال سن دارد که تقریبا هم‌سن منظومه شمسی ما است. حالا تحقیق جدید می‌گوید که Acfer 094، قبل از آنکه بر روی زمین فرود بیاید، از یک نقطه بسیار دوردست سفر خود را آغاز کرده است.

این یعنی اینکه، Acfer 094 مثل یک کپسول زمان است؛ یک جرم آسمانی قدیمی که نشانه‌هایی از دیسک گردوغبار چرخانی دارد که باعث تشکیل سیاره‌ها شده است. به همین‌خاطر، دانشمندان احتمال می‌دادند که این سنگ حاوی اطلاعات بسیار مهمی درباره نحوه شکل‌گیری منظومه شمسی ما خواهد بو..