موجوداتی در اقیانوس‌ها زندگی می‌کنند که با فرا رسیدن شب به سطح آب می‌آیند و با طلوع خورشید ناپدید می‌شوند. به گفته دانشمندان، حرکت این موجوداتِ بی‌شمار، از اعماق دریا به سطح آن، بزرگترین جابه‌جایی موجود در اقیانوس‌های دنیاست.
این موجودات ریز، مدت زمان زیادی در سطح آب باقی نمی‌مانند، چرا که با بالا آمدن خورشید، خطر شکار شدن آن‌ها توسط سایر حیوانات وجود دارد. آن‌ها پس از تغذیه از پلانکتون‌های سطح آب، دوباره به عمق‌های پایین‌تر باز می‌گردند و در تاریکی آنجا خود را از دید شکارچیان احتمالی مخفی می‌کنند.
این حرکت‌های رفت و برگشت بی‌پایان، مهاجرت عمودی روزانه یا DVM نامیده می‌شود و دانشمندان فکر می‌کنند که بزرگترین مهاجرت انبوه توده‌های زیستی بر روی کره زمین است و بدون اینکه ما انسان‌ها متوجه‌اش شویم هر روز اتفاق می‌افتد.

البته کسانی هم هستند که به‌طور دقیق آن‌ها را تحت نظارت دارند. دانشمندان موسسه تحقیقاتی Monterey Bay Aquarium در کالیفرنیا، سال‌هاست که این موجودات را از نزدیک تماشا می‌کنند و با آنالیز ساعت‌ها فیلم ضبط‌شده از مهاجرت آن‌ها، یافته‌های خود را در مطالعه جدیدی منتشر کرده‌اند…

همانطور که می‌دانید اقیانوس‌ها، بیشتر سطح زمین را که شامل طولانی‌ترین رشته‌کوه‌ آن و همچنین پل‌های قدیمی‌ که انسان‌های قدیمی از آن‌ها برای رسیدن به سایر مناطق و قاره‌ها استفاده می‌کردند می‌پوشاند. اما سوال اینجاست که اگر این آب‌ها وجود نداشتند، سطح زمین چه شکلی می‌شد؟
جواب این سوال را یکی از دانشمندان علوم سیاره‌ای ناسا به نام James O’Donoghue داده است. او در ویدیو شبیه‌سازی‌شده خود نشان می‌دهد که اگر همه آب‌های روی زمین خشک شوند و سه‌پنجم از سطح زمین که در زیر دریاها و اقیانوس‌ها قرار گرفته‌اند نمایان گردد، با چه چیزی مواجه خواهیم شد.
O’Donoghue، قبلا در ناسا کار می‌کرده و حالا در آژانس پژوهش‌های هوافضای ژاپن (JAXA) مشغول به کار است. او برای آماده کردن ویدیوی مذکور، از انیمیشنی که توسط یکی از فیزیکدانان و انیماتورهای ناسا به نام Horace Mitchell در سال ۲۰۰۸ تهیه شده بود، استفاده کرده و چیزهایی را هم به آن افزوده است. او علاوه بر ویرایش زمان‌‌بندی آن، یک ردیاب را هم به آن اضافه کرده تا نشان دهد در هر لحظه چه مقدار آب از داخل اقیانوس‌ها خالی شده است.

با خشک شدن تدریجی آب اقیانوس‌ها، ..

تیمی از دانشمندان بعد از تجزیه و تحلیل داده‌های هواشناسی از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۱۹ به این نتیجه رسیده‌اند که دمای میانگین اقیانوس‌های جهان در سال گذشته به‌اندازه ۰.۰۷۵ درجه سانتی‌گراد بیشتر از میانگین ۲۰۱۰-۱۹۸۱ است.
این میزان افزایش گرچه شاید مقدار بزرگی به نظر نرسد، اما باید بگوییم که با در نظر گرفتن حجم عظیم اقیانوس‌ها، افزایشی به این کوچکی باعث ایجاد گرمای فوق‌العاده بزرگی به‌اندازه ۲۲۸ سکستیلیون ژول (sextillion Joules) در طول ۲۵ سال گذشته شده است.
این عدد، واقعا بسیار بزرگ است و درک آن شاید برایمان کمی مشکل باشد. یکی از دانشمندان برای اینکه دید بهتری به ما دهد، آن را با بمب اتمی که آمریکا در سال ۱۹۴۵ بر روی هیروشیما ژاپن انداخت، مقایسه کرده است.

Lijing Cheng، از دانشگاه علوم آکادمی چین می‌گوید: بمب اتمی هیروشیما انرژی‌ برابر ۶۳ تریلیون ژول تولید کرد. اما میزان گرمایی که در ۲۵ سال گذشته در داخل اقیانوس‌های دنیا ایجاد شده، ۳.۶ میلیارد برابر انفجار بمب اتمی هیروشیما است.
به عبارتی، افزایش دمای اقیانوس‌ها در طول ۲۵ سال گذشته، در هر ثانیه گرمایی به‌اندازه حرارت چهار بمب هیروشیما وارد اقی..

دانشمندان اخیرا متوجه شده‌اند که مناطق مرده دریاها (dead zones) در حال گسترش به داخل منابع آب شیرین زمین هستند. نواحی مرده، به مناطقی در آب اقیانوس‌ها گفته می‌شود که تقریبا هیچ اکسیژنی ندارند و بنابراین امکان زنده ماندن بسیاری از انواع موجودات دریایی در آنجا وجود ندارد.
تعداد و حجم این خطر بزرگ اکولوژیکی، در دهه‌های اخیر به‌طرز باورنکردنی افزایش یافته است و حالا مطالعه جدید نشان می‌دهد که دانشمندان تابه‌حال درباره وسعت این پدیده، تخمین اشتباهی داشته‌اند.

پیش از این، تصور می‌شد که شرایط هیپوکسیک (hypoxic) این نواحی (به‌عنوان مناطقی با حداقل اکسیژن که گاهی‌اوقات نواحی سایه (shadow zones) هم نامیده می‌شوند)، زمانی ایجاد می‌شود که آلودگی‌های ناشی از فعالیت‌های انسانی به داخل آب‌های ساحلی جریان می‌یابند و در اثر آن، شکوفایی جلبکی اتفاق می‌افتد؛ جلبک‌هایی که به‌نوبه خود تبدیل به مواد ارگانیکی شده و در کف دریا ته‌نشین می‌شوند. این مواد ارگانیک همزمان با ته‌نشین شدن تدریجی در کف دریاها، اکسیژن موجود در آب را هم جذب و مصرف می‌کنند.
در همه این سال‌ها، فقط این فرایند، به‌عنوان دلیل اصلی ایجاد..