اپل در حال ساخت نمایشگرهای اختصاصی خود است؛ اما این صفحات نمایش MicroLED چیستند و چه مزایا و معایبی در برابر انواع تکنولوژی‌های رایج از قبیل OLED و LCD دارند؟ اپل تلاش می‌کند وابستگی خود را از جنبه‌های گوناگون به تامین کنندگان قطعات سخت‌افزاری کاهش دهد و در اولین گام می‌خواهد صفحه نمایش آی‌فون را که هم اکون توسط سامسونگ و ال‌جی ساخته می‌شود با تکنولوژی انحصاری خودش (MicroLED) تولید کند؛ اما چرا MicroLED تا این اندازه اهمیت دارد؟
تکنولوژی MicroLED از لحاظ تئوری واقعا ساده است همان‌طور که از نامش بر می‌آید، نمایشگر MicroLED از مجموعه‌ LED‌هایی بسیار کوچکتر از حد نرمال تشکیل شده و درست مانند نوع OLED، هر پیکسل دارای زیرپیکسل‌های قرمز، سبز و آبی است که هرکدام به تنهایی می‌توانند روشن و خاموش شوند. در این تکنولوژی هم بر خلاف پنل‌های LCD نیازی به نور پس‌زمینه نیست. این LED‌‌های مستقل بر روی یک صفحه TFT قرار دارند که از آن نیرو و کنترل‌های لازم را می‌گیرند. از آنجایی که در این فناوری بر خلاف انواع OLED هیچ لایه ارگانیک وجود ندارد، طول عمر نمایشگرهای MicroLED می‌تواند بیشتر باشد و در معرض خطر..

آیا تابحال پیش آمده که بیرون از منزل یا محل کار باشید و بخواهید با لپ‌تاپ خودتان کاری انجام دهید و نیاز به اینترنت داشته باشید؟ به عنوان اولین راه حل می‌توانید به یک کافه یا رستوران بروید و ضمن صرف قهوه یا غذا به وای‌فای رایگان آنجا متصل شوید؛ اما راه آسان‌‌تری هم وجود دارد. از موبایل خودتان به عنوان یک روتر بی‌سیم استفاده کنید و ارتباط دیتای سیم‌کارت را با لپ‌تاپ، تبلت، گوشی دیگران و یا حتی یک کامپیوتر دسکتاپ به اشتراک بگذارید. بسیاری از اسمارت‌فون‌ها قابلیت استفاده به عنوان هات اسپات وای‌فای پرتابل (نقطه اتصال) را دارند ولی تنظیمات فعال کردن آن در برندهای مختلف ممکن است کمی متفاوت باشد.
به اشتراک گذاشتن دیتای موبایل به طرز شگفت انگیزی آسان است و اگر یکی دو بار این کار را انجام دهید تعجب می‌کنید که چرا وسیله‌ای به نام مودم وای‌فای پرتابل وجود دارد؟!
مسیر زیر را دنبال کنید:
Settings > Wireless and networks > More > Tethering and Portable Hotspot
یا:
Settings > Connections > Hotspot and tethering
با توجه به رابط کاربری سازنده اسمارت‌فون، مسیرهای بالا می‌توانند کمی متفاوت باشند. د..

اختراع دوربین‌های بدون آینه انقلابی در این صنعت ایجاد کرد و به تولید دوربین‌هایی سبک‌تر و کوچک‌تر انجامید؛ با این وجود، هنوز هم تولید‌کنندگان اعتقاد دارند که لنز‌های بزرگ‌تر کیفیت بالاتری دارند! این موضوع به دلیل ساختار فیزیکی لنز است.
تنظیم درست فاصله کانونی پیچیده است! فاصله کانونی لنز در واقع فاصله بین نودال پوینت (نقطه تمرکز پرتوها) و نقطه کانونی است؛ در یک لنز محدب ساده، این مقدار با فاصله بین نقطه کانونی و مرکز لنز برابر است؛ اما لنز هیچ دوربینی یک عدسی محدب ساده نیست، بلکه از مجموعه عدسی‌های جداگانه‌ای تحت عنوان اجزای لنز (المان‌های لنز ) تشکیل می‌شود.

دوربین‌ها مشخصه‌ای به نام “فاصله کانونی فلنج” دارند که در واقع فاصله بین مانت (دهانه لنز) و سنسور به حساب می‌آید. در دوربین‌های DSLR برند کانن، فاصله کانونی فلنج برابر با ۴۴ میلی‌متر است. مشکل سازندگان لنز پیچیدگی تنظیم دقیق فاصله کانونی است که این موضوع منجر به لزوم افزودن اجزای بیشتر به لنز و در نتیجه بزرگ و سنگین شدن آن می‌شود. لنز ۴۰ میلی‌متری EF کانن کوچک‌ترین لنز این برند به شمار می‌رود، برای این که فاصله کانونی فلنچ آن ن..